Prawo duchowego życia.

Brat Luke. 

Obok praw fizycznych rządzących światem materialnym istnieją również prawa duchowe [Boże prawa], które regulują twój stosunek do Niego. Prawa te [zawarte w „zakonie ducha” (Rzymian 8:1-9 / Rzymian 3:27-28 / Galacjan 5:16-18)] nie mają nic wspólnego z wypełnianiem religijnego obowiązku, z wstąpieniem w stan zakonny, czy kontakcie z wywołaczami duchów. Życie duchowe służy bliskiej relacji z Bogiem, do którego potrzebujesz Ducha Świętego. Jedynie Duch Święty w pełni zna myśli Boże (1 Koryntian 2:11), dlatego człowiek pragnący poddać się Jego prowadzeniu powinien Go posiadać (Rzymian 8:8-9).

Rzymian 8:14

....(14) Bo ci, których Duch Boży prowadzi, są dziećmi Bożymi .....

Pismo Święte wyraźnie wskazuje potrzebę prowadzenia życia duchowego (Rzymian 8:8-9), w którym człowiek poddaje (2 Koryntian 10:1-5) i utrzymuje (Jana 15:4-7) mocą Ducha Świętego (2 Tesaloniczan 1:11-12 / 1 Tesaloniczan 1:4-5)] posłuszeństwo Chrystusowi (Rzymian 6:16-19 / Dzieje Apostolskie 3:18-23).

Rzymian 8:5-9

(5) Bo ci, którzy żyją według ciała, myślą o tym, co cielesne; ci zaś, którzy żyją według Ducha, o tym, co duchowe. (6) Albowiem zamysł ciała, to śmierć, a zamysł Ducha, to życie i pokój. (7) Dlatego zamysł ciała jest wrogi Bogu; nie poddaje się bowiem zakonowi Bożemu, bo też nie może. (8) Ci zaś, którzy są w ciele, Bogu podobać się nie mogą. (9) Ale wy nie jesteście w ciele, lecz w Duchu, jeśli tylko Duch Boży mieszka w was. Jeśli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie jest jego.

Pragnę przedstawić teraz podstawowe zasady zaczerpnięte z treści Ewangelii, pomocne w zrozumieniu omawianego tematu;

1). Bóg kocha każdego człowieka i ma wobec niego wspaniały plan [plan zbawienia wypływający z Jego miłości (1 Jana 4:9-10)].

Jana 3:16-17

(16) Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny. (17) Bo nie posłał Bóg Syna na świat, aby sądził świat, lecz aby świat był przez niego zbawiony.

2). Poprzez upadek pierwszych ludzi zostaliśmy oddzieleni od Boga i jego planu. A więc jesteś oddzielony, ale nie odrzucony.

Rzymian 5:18-19

(18) A zatem, jak przez upadek jednego człowieka przyszło potępienie na wszystkich ludzi, tak też przez dzieło usprawiedliwienia jednego przyszło dla wszystkich ludzi usprawiedliwienie ku żywotowi. (19) Bo jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu stało się grzesznikami, tak też przez posłuszeństwo jednego wielu dostąpi usprawiedliwienia.

3). Aby przywrócić społeczność z Bogiem i dostąpić usprawiedliwienia, należy przyjąć wiarą (Rzymian 3:21-23) Jezusa Chrystusa jako osobistego Pana i Zbawiciela.

Rzymian 10:9-11

(9) Bo jeśli ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i uwierzysz w sercu swoim, że Bóg wzbudził go z martwych, zbawiony będziesz. (10) Albowiem sercem wierzy się ku usprawiedliwieniu, a ustami wyznaje się ku zbawieniu. (11) Powiada bowiem Pismo: Każdy, kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony.

4). Życie prowadzone w Duchu Chrystusowym umożliwia stałą, bliską relację z Bogiem, dzięki czemu odnajdujemy drogę do zbawienia. Jest to jedyny ratunek zgubionego człowieka, a więc nie religia, wymyślone przykazania, tradycje, czy moralne życie (Efezjan 2:1-10 / Galacjan 2:16)].

Jana 14:5-6

(5) Rzekł do niego Tomasz: Panie, nie wiemy, dokąd idziesz, jakże możemy znać drogę? (6) Odpowiedział mu Jezus: Ja jestem droga i prawda, i żywot, nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie. 

Człowiek będąc poza sferą życia duchowego [życia ukrytego w Chrystusie (Kolosan 3:1-17 / Rzymian 8:9-13 / Galacjan 5:16-21)]; jest z Bogiem w separacji, nie jest w stanie Go rozumieć i żyć według Jego praw.

1 Koryntian 2:11-16

(11) Bo któż z ludzi wie, kim jest człowiek, prócz ducha ludzkiego, który w nim jest? Tak samo kim jest Bóg, nikt nie poznał, tylko Duch Boży. (12) A myśmy otrzymali nie ducha świata, lecz Ducha, który jest z Boga, abyśmy wiedzieli, czym nas Bóg łaskawie obdarzył. (13) Głosimy to nie w uczonych słowach ludzkiej mądrości, lecz w słowach, których naucza Duch, przykładając do duchowych rzeczy duchową miarę. (14) Ale człowiek zmysłowy nie przyjmuje tych rzeczy, które są z Ducha Bożego, bo są dlań głupstwem, i nie może ich poznać, gdyż należy je duchowo rozsądzać. (15) Człowiek zaś duchowy rozsądza wszystko, sam zaś nie podlega niczyjemu osądowi. (16) Bo któż poznał myśl Pana? Któż może go pouczać? Ale my jesteśmy myśli Chrystusowej.

Bóg pragnąc przekazać Swą mądrość objawia i wprowadza nas w stan [duchowy stan (Rzymian 8:6-9)] zmieniający zainteresowania, pragnienia i wartości życia. Wydarzenie to zapoczątkowuje „nowe narodzenie” (Jana 3:1-7), podczas którego doświadczamy bliskości Boga i rozpoczynamy duchową społeczność z Nim.

1 Piotra 2:3-5

.... (3) gdyżeście zakosztowali, iż dobrotliwy jest Pan. (4) Przystąpcie do niego, do kamienia żywego, przez ludzi wprawdzie odrzuconego, lecz przez Boga wybranego jako kosztowny. (5) I wy sami jako kamienie żywe budujcie się w dom duchowy, w kapłaństwo święte, aby składać duchowe ofiary przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa.

W Swoim Synu Bóg daje wyraz Swej miłości (Rzymian 5:5-8), pragnąc abyś zszedł z błędnej drogi i rozpoczął nowe, wspaniałe życie, życie prowadzone w Duchu Chrystusowym.

Czy pragniesz tego zakosztować?

Efezjan 4:22-24

(22) Zewleczcie z siebie starego człowieka wraz z jego poprzednim postępowaniem, którego gubią zwodnicze żądze, (23) i odnówcie się w duchu umysłu waszego, (24) a obleczcie się w nowego człowieka, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i świętości prawdy.(25) Przeto, odrzuciwszy kłamstwo, mówcie prawdę, każdy z bliźnim swoim, bo jesteśmy członkami jedni drugich. (26) Gniewajcie się, lecz nie grzeszcie; niech słońce nie zachodzi nad gniewem waszym, (27) nie dawajcie diabłu przystępu. (28) Kto kradnie, niech kraść przestanie, a niech raczej żmudną pracą własnych rąk zdobywa dobra, aby miał z czego udzielać potrzebującemu. (29) Niech żadne nieprzyzwoite słowo nie wychodzi z ust waszych, ale tylko dobre, które może budować, gdy zajdzie potrzeba, aby przyniosło błogosławieństwo tym, którzy go słuchają. (30) A nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, którym jesteście zapieczętowani na dzień odkupienia. (31) Wszelka gorycz i zapalczywość, i gniew, i krzyk, i złorzeczenie niech będą usunięte spośród was wraz z wszelką złością. (32) Bądźcie jedni dla drugich uprzejmi, serdeczni, odpuszczając sobie wzajemnie, jak i wam Bóg odpuścił w Chrystusie.

<<Powrót do rozważań duchowych