Czy jako chrześcijanin mam obowiązek świętowania Sabatu [siódmy dzień tygodnia - sobota]?

Jeśli masz takie przekonanie to rób to. Nie jest jednak właściwą rzeczą narzucać komuś, uwarunkowując jego zbawienie obowiązkiem świętowania Sabatu [chodzi o formę obowiązującą w Starym Przymierzu]. Prawo religijne nadane narodowi wybranemu [między innymi zasada świętowania Sabatu] nie jest głównym przekazem Ewangelii (Kolosan 2:16-17 / Rzymian 14:5-8). Powinieneś raczej skupić się na Jezusie Chrystusie [fundamencie - opoce Nowego Przymierza], ponieważ właśnie w Jego osobie Bóg objawia przesłanie dla zgubionego świata (2 Piotra 1:2-3 / Filipian 3:7-10 / Efezjan 3:14-19 / 2 Koryntian 4:5-6 / 1 Koryntian 1:3-7).

Kolosan 2:1-17

(1) Chcę bowiem, abyście wiedzieli, jak wielki bój toczę za was i za tych, którzy są w Laodycei, i za tych wszystkich, którzy osobiście mnie nie poznali, (2) aby pocieszone były ich serca, a oni połączeni w miłości zdążali do wszelkiego bogactwa pełnego zrozumienia, do poznania tajemnicy Bożej, to jest Chrystusa, (3) w którym są ukryte wszystkie skarby mądrości i poznania. (4) A to mówię, aby was nikt nie zwodził rzekomo słusznymi wywodami. (5) Bo chociaż ciałem jestem nieobecny, to jednak duchem jestem z wami i raduję się, widząc, że jest u was ład i że wiara wasza w Chrystusa jest utwierdzona. (6) Jak więc przyjęliście Chrystusa Jezusa, Pana, tak w Nim chodźcie, (7) wkorzenieni weń i zbudowani na nim, i utwierdzeni w wierze, jak was nauczono, składając nieustannie dziękczynienie. (8) Baczcie, aby was kto nie sprowadził na manowce filozofią i czczym urojeniem, opartym na podaniach ludzkich i na żywiołach świata, a nie na Chrystusie; (9) gdyż w nim mieszka cieleśnie cała pełnia boskości (10) i macie pełnię w nim; On jest głową wszelkiej nadziemskiej władzy i zwierzchności, (11) w nim też zostaliście obrzezani obrzezką, dokonaną nie ręką ludzką, gdy wyzuliście się z grzesznego ciała ziemskiego; to jest obrzezanie Chrystusowe. (12) Wraz z nim zostaliście pogrzebani w chrzcie, w którym też zostaliście wespół wzbudzeni przez wiarę w moc Boga, który go wzbudził z martwych. (13) I was, którzy umarliście w grzechach i w nieobrzezanym ciele waszym, wespół z nim ożywił, odpuściwszy nam wszystkie grzechy; (14) wymazał obciążający nas list dłużny, który się zwracał przeciwko nam ze swoimi wymaganiami, i usunął go, przybiwszy go do krzyża; (15) rozbroił nadziemskie władze i zwierzchności, i wystawił je na pokaz, odniósłszy w nim triumf nad nimi. (16) Niechże was tedy nikt nie sądzi z powodu pokarmu i napoju albo z powodu święta lub nowiu księżyca bądź sabatu. (17) Wszystko to są tylko cienie rzeczy przyszłych; rzeczywistością natomiast jest Chrystus.

Rzymian 14:1-14

(1) A słabego w wierze przyjmujcie, nie wdając się w ocenę jego poglądów. (2) Jeden wierzy, że może jeść wszystko, słaby zaś jarzynę jada. (3) Niechże ten, kto je, nie pogardza tym, który nie je, a kto nie je, niech nie osądza tego, który je; albowiem Bóg go przyjął. (4) Kimże ty jesteś, że osądzasz cudzego sługę? Czy stoi, czy pada, do pana swego należy; ostoi się jednak, bo Pan ma moc podtrzymać go. (5) Jeden robi różnicę między dniem a dniem, drugi zaś każdy dzień ocenia jednakowo; niechaj każdy pozostanie przy swoim zdaniu. (6) Kto przestrzega dnia, dla Pana przestrzega; kto je, dla Pana je, dziękuje bowiem Bogu; a kto nie je, dla Pana nie je, i dziękuje Bogu. (7) Albowiem nikt z nas dla siebie nie żyje i nikt dla siebie nie umiera; (8) bo jeśli żyjemy, dla Pana żyjemy; jeśli umieramy, dla Pana umieramy; przeto czy żyjemy, czy umieramy, Pańscy jesteśmy. (9) Na to bowiem Chrystus umarł i ożył, aby i nad umarłymi i nad żywymi panować. (10) Ty zaś czemu osądzasz swego brata? Albo i ty, czemu pogardzasz swoim bratem? Wszak wszyscy staniemy przed sądem Bożym. (11) Bo napisano: Jakom żyw, mówi Pan, ugnie się przede mną wszelkie kolano i wszelki język wyznawać będzie Boga. (12) Tak więc każdy z nas za samego siebie zda sprawę Bogu. (13) Przeto nie osądzajmy już jedni drugich, ale raczej baczcie, aby nie dawać bratu powodu do upadku lub zgorszenia. (14) Wiem i jestem przekonany w Panu Jezusie, że nie ma niczego, co by samo w sobie było nieczyste; nieczyste jest jedynie dla tego, kto je za nieczyste uważa.

W celu wyjaśnienia zasad [warunków] obowiązujących w czasach Starego Testamentu pragnę rozważyć zagadnienie „przymierza”. A więc czym ono jest, jego cel, oraz różnice pomiędzy Starym, a Nowym Przymierzem.

Przymierze [biblijne znaczenie] jest to umowa [układ] pomiędzy Bogiem, a człowiekiem [lub ludźmi]. W Biblii zawierane były przymierza;

• W Edenie – Przymierze Edenowe (1 Mojżeszowa 1:26-30 / 1 Mojżeszowa 2:15-17).

• Z Adamem – Przymierze Adamowe (1 Mojżeszowa 3:14-19).

• Z Noe – Przymierze Noe-owe (1 Mojżeszowa 9:1-17).

• Z Abrahamem – Przymierze Abrahamowe (1 Mojżeszowa 12:1-3 / 1 Mojżeszowa 13:14-17 / 1 Mojżeszowa 15:1-21).

• Z Izraelem – Przymierze Mojżeszowe [zakon] (2 Mojżeszowa 19:5-6 /  5 Mojżeszowa 5:1-22 /  5 Mojżeszowa 28).

•  Palestyńskie – Przymierze Palestynowe [było kontynuacją Przymierza Mojżeszowego], (5 Mojżeszowa 30:1-20).

•  Z Dawidem – Przymierze Dawidowe (2 Samuela 7:8-22 / Psalm 89).

•  Z Chrystusem – Przymierze Chrystusowe [okres łaski]. Zapowiedź (Jeremiasza 31:31-34). Ustanowienie (Mateusza 26:27-28 / Hebrajczyków 8:6-13).

A więc w zależności od potrzeb i sytuacji Przymierza zawierane były w różnych okresach. Jego warunki ustalane były przez Boga i miały charakter warunkowy [uzależnione od człowieka (2 Mojżeszowa 19:5 / Dzieje Apostolskie 3:18-20)] lub bezwarunkowy [uzależnione od Boga (1 Mojżeszowa 9:11). Niektóre Przymierza [tylko warunkowe] były zrywane, a więc wygasały. Na przykład Przymierze Edenowe, czy Przymierze Mojżeszowe. Powodem tego było nieposłuszeństwo, odstępstwo lub ignoracja Bożej woli (Ozeasza 6:7 / Izajasza 30:9-11 / Jeremiasza 16:10-13). Kiedy jednak następowało zerwanie przymierza w jego miejsce Bóg przygotowywał inne. Tak też było w przypadku Starego Przymierza.

Hebrajczyków 10:9-16

.....(9) potem powiada: Oto przychodzę, aby wypełnić wolę twoją. Znosi więc pierwsze, aby ustanowić drugie; (10) mocą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarowanie ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze. (11) A każdy kapłan sprawuje codziennie swoją służbę i składa wiele razy te same ofiary, które nie mogą w ogóle zgładzić grzechów; (12) lecz gdy On złożył raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy, usiadł po prawicy Bożej, (13) oczekując teraz, aż nieprzyjaciele jego położeni będą jako podnóżek stóp jego. (14) Albowiem jedną ofiarą uczynił na zawsze doskonałymi tych, którzy są uświęceni. (15) Poświadcza nam to również Duch Święty; powiedziawszy bowiem: (16) Takie zaś jest przymierze, jakie zawrę z nimi po upływie owych dni, mówi Pan: Prawa moje włożę w ich serca i na umysłach ich wypiszę je,.....

Hebrajczyków 8:7-13

......(7) Gdyby bowiem pierwsze przymierze było bez braków, nie szukanoby miejsca na drugie. (8) Albowiem ganiąc ich, mówi: Oto idą dni, mówi Pan, a zawrę z domem Izraela i z domem Judy przymierze nowe. (9) Nie takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami w dniu, gdym ujął ich za rękę, aby ich wyprowadzić z ziemi egipskiej; ponieważ oni nie wytrwali w moim przymierzu, przeto Ja nie troszczyłem się o nich, mówi Pan. (10) Takie zaś jest przymierze, które zawrę z domem Izraela po upływie owych dni, mówi Pan: Prawa moje włożę w ich umysły i na sercach ich wypiszę je, i będę im Bogiem, a oni będą mi ludem. (11) I nikt nie będzie uczył swego ziomka ani też swego brata, mówiąc: Poznaj Pana, bo wszyscy mnie znać będą od najmniejszego aż do największego z nich. (12) Gdyż łaskawy będę na nieprawości ich, a grzechów ich nie wspomnę więcej. (13) Gdy mówi: Nowe, to uznał pierwsze za przedawnione; a to, co się przedawnia i starzeje, bliskie jest zaniku.

Czy jako chrześcijanie musimy więc przestrzegać praw Starego Przymierza?

By właściwie odpowiedzieć na to pytanie należy wskazać, że zakon [Przymierze Mojżeszowe] zostało nadane narodowi wybranemu, nie chrześcijanom.

Niektóre prawa nadane zostały Izraelitom, by nauczyli się posłuszeństwa wobec Boga i postępowania zgodnie z Jego upodobaniem [przykazania]. Inne miały pokazać, jak uwielbiać Boga [np. składanie ofiar], jeszcze inne miały pomóc im nie upodabniać się do innych narodów [nakazy dotyczące jedzenia, ubrania, zawierania związków małżeńskich itp]. Wszystkie te prawa [a więc ustawy i 10 Przykazań] stanowiły jeden zakon.

Galacjan 3:19

(19) Czymże więc jest zakon? Został on dodany z powodu przestępstw, aż do przyjścia potomka, którego dotyczy obietnica; a został on dany przez aniołów do rąk pośrednika.

Pismo Święte nie mówi o zakonach [każdym prawie oddzielnie], lecz o jednym zakonie. Dlatego, gdy Pan Jezus umarł, położył kres prawu Starego Przymierza [zakonowi (Rzymian 10:4 / Galacjan 3:23-26 / Efezjan 2:15)].

Galacjan 3:21-26

(21) Czy więc zakon jest przeciw obietnicom Bożym? Bynajmniej! Gdyby bowiem został nadany zakon, który może ożywić, usprawiedliwienie byłoby istotnie z zakonu. (22) Lecz Pismo głosi, że wszystko poddane jest grzechowi, aby to, co było obiecane, dane było na podstawie wiary w Jezusa Chrystusa tym, którzy wierzą. (23) Zanim zaś przyszła wiara, byliśmy wspólnie zamknięci i trzymani pod strażą zakonu, dopóki wiara nie została objawiona. (24) Tak więc zakon był naszym przewodnikiem do Chrystusa, abyśmy z wiary zostali usprawiedliwieni. (25) A gdy przyszła wiara, już nie jesteśmy pod opieką przewodnika. (26) Albowiem wszyscy jesteście synami Bożymi przez wiarę w Jezusa Chrystusa.

Używając różnych określeń w miejsce starotestamentowego zakonu został nadany;

• Zakon Chrystusowy (Galacjan 6:2),

• Zakon Ducha (Rzymian 8:1-17),

• Zakon Wiary (Galacjan 3:22-26), który polega na;

„Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy ” (Mateusza 22:37-40).

Gdy będziesz robił te dwie rzeczy [będziesz miłował Boga i bliźniego], wówczas wszystko inne będzie na właściwym miejscu;

• Jeśli będziesz kochał Boga nie będziesz bałwochwalcą, a więc nie poddasz się wpływowi tego świata  [materializmowi, karierze, czy jakiemukolwiek kultowi]. Poświęcając Bogu swe życie, obierzesz za główny cel propagowanie [w życiu swoim i innych] Jego woli. Będziesz również szczerze i z radością wypełniał przykazania, które Bóg wpisał w twój umysł i serce (Hebrajczyków 8:10 / Hebrajczyków 10:16). „Albowiem miłość względem Boga polega na spełnianiu Jego przykazań, a przykazania Jego nie są uciążliwe” (1 Jana 5:3).

• Jeśli będziesz kochał bliźnich, nie będziesz mordercą, nie będziesz kłamał, fałszywie i nieuczciwie postępował, cudzołożył czy przywłaszczał sobie czyjejś własności; (8) Nikomu nic winni nie bądźcie prócz miłości wzajemnej; kto bowiem miłuje bliźniego, zakon wypełnił. (9) Przykazania bowiem: Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie pożądaj i wszelkie inne w tym słowie się streszczają: Miłuj bliźniego swego jak siebie samego. (10) Miłość bliźniemu złego nie wyrządza; wypełnieniem więc zakonu jest miłość (Rzymian 13:8-10).

Zostaliśmy oddzieleni od zakonu Starego Przymierza i zjednoczeni z Chrystusem poprzez zakon ducha;

Rzymian 7:6

(6) ..... lecz teraz zostaliśmy uwolnieni od zakonu, gdy umarliśmy temu, przez co byliśmy opanowani, tak iż służymy w nowości ducha, a nie według przestarzałej litery.

Rzymian 7:4

(4) Przeto, bracia moi, i wy umarliście dla zakonu przez ciało Chrystusowe, by należeć do innego, do tego, który został wzbudzony z martwych, abyśmy owoc wydawali dla Boga.

Efezjan 2:15

(15) On zniósł zakon przykazań i przepisów, aby czyniąc pokój, stworzyć w sobie samym z dwóch jednego nowego człowieka

Dziewięć z Dziesięciu Przykazań jest powtórzone w Nowym Testamencie. Wszystkie z wyjątkiem święcenia dnia Sabatu w formie przekazanej Izraelitom.

Mateusza 12:2-8

......(2) A gdy to ujrzeli faryzeusze, rzekli do niego: Oto uczniowie twoi czynią, czego nie wolno czynić w sabat. (3) A On rzekł im: Czyż nie czytaliście, co uczynił Dawid, kiedy był głodny, on i ci, którzy z nim byli? (4) Jak wszedł do Domu Bożego i jadł chleby pokładne, których nie wolno było jeść jemu ani tym, którzy z nim byli, tylko samym kapłanom? (5) Albo czy nie czytaliście w zakonie, że w sabat kapłani w świątyni naruszają sabat, a są bez winy? (6) Ale mówię wam, że tutaj jest coś większego niż świątynia. (7) I gdybyście byli zrozumieli, co to jest: Miłosierdzia chcę, a nie ofiary, nie potępialibyście niewinnych. (8) Albowiem Syn Człowieczy jest Panem sabatu.
 

Czym był Sabat w Starym Przymierzu?

Sabat [greckie słowo „sabatton”] oznacza odpoczynek, ustanie. Dzień ten był dla Izraela znakiem przymierza i oznaczał, że byli oni Bożym ludem (2 Mojżeszowa 31:16-17). W prawie Mojżeszowym był to siódmy dzień tygodnia [sobota], przeznaczony na odpoczynek, czyli wolny dzień od codziennych obowiązków [od pracy] i oddanie Go Bogu (2 Mojżeszowa 20:8-10 / 5 Mojżeszowa 5:12-14).

Czy w takim razie Pan Jezus zniósł Sabat?

Oczywiście, że NIE!!!

Mateusza 5:17-19

(17) Nie mniemajcie, że przyszedłem rozwiązać zakon albo proroków; nie przyszedłem rozwiązać, lecz wypełnić. (18) Bo zaprawdę powiadam wam: Dopóki nie przeminie niebo i ziemia, ani jedna jota, ani jedna kreska nie przeminie z zakonu, aż wszystko to się stanie. (19) Ktokolwiek by tedy rozwiązał jedno z tych przykazań najmniejszych i nauczałby tak ludzi, najmniejszym będzie nazwany w Królestwie Niebios; a ktokolwiek by czynił i nauczał, ten będzie nazwany wielkim w Królestwie Niebios.

Chrystus; wypełniając zakon (Mateusza 5:17), zdejmując brzemiono grzechu (Kolosan 2:13-14 / 1 Piotra 2:24), udzielając przebaczenia (1 Jana 2:12), zbawienia (1 Jana 5:11-13), oraz Swego Ducha (Jana 14:23-27) przekazał prawo Sabatowe siódmego dnia [dnia oddanego Bogu] w innym „wymiarze” [w „nowym wymiarze”]. A więc w odpocznieniu w łasce Bożej nie tylko raz w tygodniu [w siódmy dzień], lecz każdego dnia. Dlatego ci, którzy szczerze uwierzyli Bożemu świadectwu o Chrystusie zostali wprowadzeni w to „duchowe odpocznienie” (Mateusza 11:25-30 / Hebrajczyków 4:1-11).

Wejście człowieka w Nowe Przymierze [w odpocznienie] następuje w momencie, w którym postanawia on iść za Chrystusem, a „umierając w Nim” (Kolosan 3:1-4), żyje już nie dla siebie, lecz dla Boga (Rzymian 7:4). W dzisiejszych czasach nazywamy to;

• „nowym narodzeniem”,

• „narodzeniem z ducha”,

• „odrodzeniem”,

• „śmiercią w Chrystusie”,

• „oddaniem życia Chrystusowi”,

• „życiem w Chrystusie”,

• „powstaniem do nowego życia”,  

• „pójście drogą prawdy”,

• lub w inny sposób.

Człowiek doświadczając łaski zbawienia [narodzenia z ducha (Jana 3:1-7)] nie jest już pod prawem Zakonu Mojżeszowego [pod starym prawem] jak również pod konsekwencjami jego nieprzestrzegania [wypełnienie zakonu było w Starym Przymierzu warunkiem zbawienia (Rzymian 10:4-5 / Galatów 3:10-13)]. Jest on więc pod „nowym prawem” - prawem łaski w Jezusie Chrystusie.

Rzymian 7:1-6

(1) Czyż nie wiecie, bracia - mówię przecież do tych, którzy zakon znają - że zakon panuje nad człowiekiem, dopóki on żyje? (2) Albowiem zamężna kobieta za życia męża jest z nim związana prawem; ale gdy mąż umrze, wolna jest od związku prawnego z mężem. (3) A zatem, jeśli za życia męża przystanie do innego mężczyzny, będzie nazwana cudzołożnicą, jeśliby jednak mąż zmarł, wolna jest od przepisów prawa i nie jest cudzołożnicą, gdy zostanie żoną drugiego męża. (4) Przeto, bracia moi, i wy umarliście dla zakonu przez ciało Chrystusowe, by należeć do innego, do tego, który został wzbudzony z martwych, abyśmy owoc wydawali dla Boga. (5) Albowiem gdy byliśmy w ciele, grzeszne namiętności rozbudzone przez zakon były czynne w członkach naszych, aby rodzić owoce śmierci; (6) lecz teraz zostaliśmy uwolnieni od zakonu, gdy umarliśmy temu, przez co byliśmy opanowani, tak iż służymy w nowości ducha, a nie według przestarzałej litery.

Odnosząc temat „oddania życia Chrystusowi” do Starotestamentowego znaczenia Sabatu [siódmego dnia tygodnia, poświęconego w zupełności Bogu], pragnę wykazać tu różnicę w zmianie, którą wprowadził Pan Jezus; Jeśli więc jesteś pod Zakonem Nowego Przymierza, żyjąc w Jezusie Chrystusie (Galacjan 2:19-20), [w Jego Duchu (Rzymian 8:1-9 / Kolosan 3:1-17)], to wówczas każdy twój dzień, każda godzina [a więc całe życie], poświęcone jest Bogu i należy do Niego. Jest to życie w ciele (Rzymian 12:1-2), a jednocześnie w duchu i w prawdzie (Jana 4:21-24). Nie jest więc trudno zauważyć, że prawo sabatowe w „wymiarze” Nowego Przymierza posunęło się o wiele dalej.

Galacjan 2:19-21

......(19) Albowiem ja przez zakon umarłem zakonowi, abym żył Bogu. (20) Z Chrystusem jestem ukrzyżowany; żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus; a obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał samego siebie za mnie. (21) Nie odrzucam łaski Bożej; bo jeśli przez zakon jest sprawiedliwość, tedy Chrystus daremnie umarł.

Łukasza 14:33-35

(33) Tak więc każdy z was, który się nie wyrzeknie wszystkiego, co ma, nie może być uczniem moim. (34) Dobrą rzeczą jest sól; jeśli jednak sól zwietrzeje, czym ją przyprawić? (35) Nie nadaje się ani do ziemi, ani do nawozu; precz ją wyrzucają. Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha.

Kolosan 3:1-4

(1) A tak, jeśliście wzbudzeni z Chrystusem, tego co w górze szukajcie, gdzie siedzi Chrystus po prawicy Bożej; (2) o tym, co w górze, myślcie, nie o tym, co na ziemi. (3) Umarliście bowiem, a życie wasze jest ukryte wraz z Chrystusem w Bogu; (4) gdy się Chrystus, który jest życiem naszym, okaże, wtedy się i wy okażecie razem z nim w chwale.

Tutaj zaczyna się problem ludzi, u których nie nastąpiła Boża przemiana, zmieniająca ludzkie, cielesne nastawienia, myślenie i postępowanie na życie według Bożego Ducha [na życie w Chrystusie (Kolosan 3:1-17 / 1 Piotra 2:1-5 / Rzymian 6:1-14).

2 Koryntian 5:14-18

(14) Bo miłość Chrystusowa ogarnia nas, którzy doszliśmy do tego przekonania, że jeden za wszystkich umarł; a zatem wszyscy umarli; (15) a umarł za wszystkich, aby ci, którzy żyją, już nie dla siebie samych żyli, lecz dla tego, który za nich umarł i został wzbudzony. (16) Dlatego już odtąd nikogo nie znamy według ciała; a jeśli znaliśmy Chrystusa według ciała, to teraz już nie znamy. (17) Tak więc, jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; stare przeminęło, oto wszystko stało się nowe. (18) A wszystko to jest z Boga, który nas pojednał z sobą przez Chrystusa i poruczył nam służbę pojednania, ....

Zmiana ta następuje więc nie poprzez religijne podporządkowanie, lecz na zasadzie Bożej przemiany życia. Chodzi tu o;

• nowe narodzenie (Jana 3:1-7),

• wypełnienie przez Ducha Świętego (1 Koryntian 2:11-12),

• przemiana serca (Ezechiela 36:26-27),

• wypełnienie go Bożymi prawami (Hebrajczyków 10:16).

Mateusza 15:13

..... (13) A On odpowiadając rzekł: Wszelka roślina, której nie zasadził Ojciec niebieski, wykorzeniona zostanie.

Wielu ludzi nie doświadczając tego; pomija główną prawdę Ewangelii (Jana 3:1-7), nie służy w „nowości ducha” (Rzymian 7:6), [w Bożym odpocznieniu (Hebrajczyków 4:3], a następnie wzrasta w duchu religijnym, żyjąc w obowiązku [w zakonie] opartym na religijnym prawie Starego Przymierza.

Można by zapytać;

Czy jest w tym coś złego, że człowiek praktykuje życie religijne?

Odpowiem na to pytanie wersetem z Przypowieści Salomona 14:12

(12) Jest droga, co komuś zdaje się słuszną, lecz w końcu prowadzi do zguby.

Niewłaściwą rzeczą jest kiedy fundamentem naszej wiary stają się zasady religijne, a nie Chrystus. Na przykładzie Izraela, Apostoł Paweł [w Liście do Rzymian 1:1-3] mówi o czymś takim jak „gorliwość nierozsądna”;

Rzymian 10:1-3

(1) Bracia! Pragnienie serca mego i modlitwa zanoszona do Boga zmierzają ku zbawieniu Izraela. (2) Daję im bowiem świadectwo, że mają gorliwość dla Boga, ale gorliwość nierozsądną; (3) bo nie znając usprawiedliwienia, które pochodzi od Boga, a własne usiłując ustanowić, nie podporządkowali się usprawiedliwieniu Bożemu.

A więc usprawiedliwieniu Bożemu na podstawie łaski  Nowego Przymierza w Jezusie Chrystusie;

Efezjan 2:1-22

(1) I wy umarliście przez upadki i grzechy wasze, (2) w których niegdyś chodziliście według modły tego świata, naśladując władcę, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach opornych. (3) Wśród nich i my wszyscy żyliśmy niegdyś w pożądliwościach ciała naszego, ulegając woli ciała i zmysłów, i byliśmy z natury dziećmi gniewu, jak i inni; (4) ale Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie, dla wielkiej miłości swojej, którą nas umiłował, (5) i nas, którzy umarliśmy przez upadki, ożywił wraz z Chrystusem - łaską zbawieni jesteście (6) i wraz z nim wzbudził, i wraz z nim posadził w okręgach niebieskich w Chrystusie Jezusie, (7) aby okazać w przyszłych wiekach nadzwyczajne bogactwo łaski swojej w dobroci wobec nas w Chrystusie Jezusie. (8) Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar; (9) nie z uczynków, aby się kto nie chlubił. (10) Jego bowiem dziełem jesteśmy, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, do których przeznaczył nas Bóg, abyśmy w nich chodzili. (11) Przeto pamiętajcie o tym, że wy, niegdyś poganie w ciele, nazywani nieobrzezanymi przez tych, których nazywają obrzezanymi na skutek obrzezki, dokonanej ręką na ciele, (12) byliście w tym czasie bez Chrystusa, dalecy od społeczności izraelskiej i obcy przymierzom, zawierającym obietnicę, nie mający nadziei i bez Boga na świecie. (13) Ale teraz wy, którzy niegdyś byliście dalecy, staliście się w Chrystusie Jezusie bliscy przez krew Chrystusową. (14) Albowiem On jest pokojem naszym, On sprawił, że z dwojga jedność powstała, i zburzył w ciele swoim stojącą pośrodku przegrodę z muru nieprzyjaźni, (15) On zniósł zakon przykazań i przepisów, aby czyniąc pokój, stworzyć w sobie samym z dwóch jednego nowego człowieka (16) i pojednać obydwóch z Bogiem w jednym ciele przez krzyż, zniweczywszy na nim nieprzyjaźń; (17) i przyszedłszy, zwiastował pokój wam, którzyście daleko, i pokój tym, którzy są blisko. (18) Albowiem przez niego mamy dostęp do Ojca, jedni i drudzy w jednym Duchu. (19) Tak więc już nie jesteście obcymi i przychodniami, lecz współobywatelami świętych i domownikami Boga, (20) zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, którego kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus, (21) na którym cała budowa mocno spojona rośnie w przybytek święty w Panu, (22) na którym i wy się wespół budujecie na mieszkanie Boże w Duchu.

Pod tym kątem pozwól, że wyjaśnię, dlaczego Bóg ustanowił Nowe Przymierze (2 Koryntian 3:2-6 / Hebrajczyków 8:7-13), [jest to bardzo pomocne przy temacie odnoszącym się do świętowania sabatu].

Problem legalizmu i powierzchownej religijności dotyczył narodu wybranego (Izajasza 1:11-20 / Amosa 5:21-24 / Ozeasza 6:3-6 / Przypowieści Salomona 21:2-3/ Psalm 50:8-23 / Marka 12:32-34 / Micheasza 6:6-8 / Mateusza 23:23) i był głównym powodem niewłaściwego zrozumienia Boga. Izraelici z powodu;

• „zatwardzenia serca” (Hebrajczyków 3:7-11),

•  „głuchoty” na głos prawdy (Jeremiasza 6:10),

• „twardego karku” (2 Mojżeszowa 32:9 / 2 Mojżeszowa 33:3-5),

nie byli w stanie odkryć czego tak naprawdę Bóg od nich oczekuje. Powodem tego stanu było ich „nieobrzezane serce” (5 Mojżeszowa 10:16-20), serce niezdolne do wzruszeń, serce zamknięte na prawdę i miłość. Przez proroka Jeremiasza Bóg zapowiada jednak nadejście pomocy i rozwiązanie tego odwiecznego problemu [również dla nas, pogan].

Jeremiasza 9:24-25

(24) Oto idą dni - mówi Pan - w których nawiedzę wszystkich nieobrzezanych mimo obrzezania. (25) Egipt, Judę, Edom, Amon, Moab i wszystkich z obciętymi włosami, którzy mieszkają na pustyni, gdyż wszystkie narody są nieobrzezane i cały dom izraelski jest nieobrzezanego serca.

Właśnie z powodu „nieobrzezania serca” człowiek potrzebował „Bożego ożywienia” i zmiany [duchowego narodzenia (Jana 3:1-7 / 2 Tesaloniczan 2:13)], by z pasją i zamiłowaniem wejść w nowe życie wypełnione radością, miłością, zaufaniem i wiarą w Boże obietnice.

Ezechiela 36:26-27

......(26) I dam wam serce nowe, i ducha nowego dam do waszego wnętrza, i usunę z waszego ciała serce kamienne, a dam wam serce mięsiste. (27) Mojego ducha dam do waszego wnętrza i uczynię, że będziecie postępować według moich przykazań, moich praw będziecie przestrzegać i wykonywać je.

Pomoc [Nowe Przymierze] dla duchowo martwego człowieka nadeszła w Jezusie Chrystusie. Bóg posyłając odkupiciela objawił w mocy krzyża; mądrość (1 Koryntian 1:18-20), miłość (Jana 3:16) i moc (1 Tesaloniczan 1:5), odmienną oczekiwaniom religijnie usposobionego człowieka. Właśnie ta moc wprowadzona za pośrednictwem Ducha Świętego miała na celu wyrwać go z legalistycznego podejścia do spraw wiary. Religia [w formie legalizmu] pozbawiona realnego bodźca [mocy Ducha Świętego - „deszcz, który zrasza ziemię” - Ozeasza 6:3] stała się „hamulcem” w poznaniu Boga, oraz Jego sprawiedliwych dróg.

Ozeasza 6:3-6

(3) Starajmy się więc poznać, usilnie poznać Pana; że go znajdziemy, pewne jest jak zorza poranna, i przyjdzie do nas jak deszcz, jak późny deszcz, który zrasza ziemię! (4) Co ci mam uczynić, Efraimie? Co ci mam uczynić, Judo? Wszak wasza miłość jest jak obłok poranny i jak rosa, która szybko znika. (5) Dlatego ociosywałem ich przez proroków, zabijałem ich słowami moich ust, i moje prawo wzeszło jak światłość. (6) Gdyż miłości chcę, a nie ofiary, i poznania Boga, nie całopaleń.

Zamiarem Boga było, by stosunek ludzi wierzących do Bożego prawa miał charakter dobrowolny [nie przymusowy (1 Jana 5:1-3)]. Dlatego tylko dzięki duchowej odnowie (Jana 3:1-7) i zmienie serca (Ezechiela 36:26-27) człowiek jest w stanie wkroczyć w Nowe Przymierze, a następnie zrozumieć co tak naprawdę Bóg od niego oczekuje (1 Koryntian 2:10-14).

Za czasów Starego Przymierza Izraelici nie skorzystali z tego pomimo obecności Ducha Świętego (1 Koryntian 10:1-4 / Hebrajczyków 11:24-26)]. Powód tego został podany wyżej [„zatwardziałość”, „głuchota”, „twardy kark”]. Mieli więc oni przykazania [zakon], wykute na kamiennych tablicach (2 Mojżeszowa 31:18). I w tym tkwił ich odwieczny problem.

W ramach Nowego Przymierza Duch Święty zapisuje Boże prawo na „tablicach serc ludzkich” (Hebrajczyków 8:10). Człowiek wierzący [człowiek duchowo odrodzony], posiada to prawo w swoim sercu i dzięki mocy Ducha Świętego jest w stanie według niego żyć (Jeremiasza 31:33-34). To „nowe prawo” [prawo i radość w duchu - aktywne 7 dni w tygodniu], staje się jego życiem, a jednocześnie świadectwem i dowodem obecności w nim żywego Boga.

2 Koryntian 3:2-17

(2) Wy jesteście listem naszym, napisanym w sercach naszych, znanym i czytanym przez wszystkich ludzi; (3) wiadomo przecież, że jesteście listem Chrystusowym sporządzonym przez nasze usługiwanie, napisanym nie atramentem, ale Duchem Boga żywego, nie tablicach kamiennych, lecz na tablicach serc ludzkich. (4) A taką ufność mamy przez Chrystusa ku Bogu, (5) nie jakobyśmy byli zdolni pomyśleć coś sami z siebie i tylko z siebie, lecz zdolność nasza jest z Boga, (6) który też uzdolnił nas, abyśmy byli sługami nowego przymierza, nie litery, lecz ducha, bo litera zabija, duch zaś ożywia. (7) Jeśli tedy służba śmierci, wyryta literami na tablicach kamiennych taką miała chwałę, że synowie izraelscy nie mogli patrzeć na oblicze Mojżesza z powodu przemijającej wszak jasności oblicza jego, (8) czy nie daleko więcej chwały mieć będzie służba ducha? (9) Jeśli bowiem służba potępienia ma chwałę, daleko więcej obfituje w chwałę służba sprawiedliwości. (10) Albowiem to, co niegdyś miało chwałę, teraz nie ma chwały z powodu chwały, która tamtą przewyższa. (11) Jeśli bowiem chwałę miało to, co przemija, daleko więcej jaśnieje w chwale to, co trwa. (12) Mając więc taką nadzieję, bardzo śmiało sobie poczynamy, (13) a nie tak, jak Mojżesz, który kładł zasłonę na oblicze swoje, aby synowie izraelscy nie patrzyli na koniec tego, co miało ustać. (14) Lecz umysły ich otępiały. Albowiem aż do dnia dzisiejszego przy czytaniu starego przymierza ta sama zasłona pozostaje nie odsłonięta, gdyż w Chrystusie zostaje ona usunięta. (15) Tak jest aż po dzień dzisiejszy, ilekroć czyta się Mojżesza, zasłona leży na ich sercu; (16) lecz gdy się do Pana nawrócą, zasłona zostaje zdjęta. (17) A Pan jest Duchem; gdzie zaś Duch Pański, tam wolność. (18) My wszyscy tedy, z odsłoniętym obliczem, oglądając jak w zwierciadle chwałę Pana, zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę, jak to sprawia Pan, który jest Duchem.

Sposób zrozumienia Boga nie tkwi więc w religijnym prawie [w literze (2 Koryntian 3:4-10)], ponieważ „nowe prawo” zapisane w sercu chrześcijanina nie ma nic wspólnego z poczuciem religijnego obowiązku. Dlatego zachęcam cię, abyś przyjął prawo Nowego Przymierza jako żywą moc, która dzięki otwarciu na Boży głos ukształtuje w tobie prawdziwe chrześcijańskie życie w Jezusie Chrystusie (2 Koryntian 5:17-18).

1 Koryntian 1:22-24

(22) Podczas gdy Żydzi znaków się domagają, a Grecy mądrości poszukują, (23) my zwiastujemy Chrystusa ukrzyżowanego, dla Żydów wprawdzie zgorszenie, a dla pogan głupstwo, (24) natomiast dla powołanych - i Żydów, i Greków, zwiastujemy Chrystusa, który jest mocą Bożą i mądrością Bożą.

Hebrajczyków 10:16

.......(16) Takie zaś jest przymierze, jakie zawrę z nimi po upływie owych dni, mówi Pan: Prawa moje włożę w ich serca i na umysłach ich wypiszę je,.....

Możesz pomyśleć, że rozwijając temat „Przymierza”, czy „prawa religijnego” odbiegam od głównego wątka  „świętowania Sabatu”. Tak jednak nie jest, ponieważ właśnie w tych dwóch zagadnieniach tkwi główny powód niezrozumienia przesłania objawionego światu przez naszego Zbawiciela. Wykazując więc zasadność i różnice pomiędzy „prawem religijnym” Starego Przymierza [kapłaństwo, oraz posługę - służbę ołtarzowi], możemy przeciwstawić Mu kapłaństwo Nowego Przymierza, w którym Bóg ustanawia Jezusa Chrystusa (Hebrajczyków 4:14-16 / Hebrajczyków 5:1-10 / Hebrajczyków 7:1-28 / Hebrajczyków 8:1-13 / Hebrajczyków 9:1-28 / Hebrajczyków 10:1-31).

Hebrajczyków 7:11-16

(11) Gdyby zaś doskonałość była osiągalna przez kapłaństwo lewickie, a wszak w oparciu o nie otrzymał lud zakon, to jaka jeszcze była potrzeba ustanawiać innego kapłana według porządku Melchisedeka, zamiast pozostać przy porządku Aarona? (12) Skoro bowiem zmienia się kapłaństwo, musi też nastąpić zmiana zakonu. (13) Bo ten, do którego odnosi się ta mowa, należał do innego plemienia, z którego nikt nie służył ołtarzowi. (14) Wiadomo bowiem, że Pan nasz pochodził z plemienia Judy, o którym Mojżesz nic nie powiedział, co się tyczy kapłanów. (15) A staje się to jeszcze bardziej rzeczą oczywistą, jeśli na podobieństwo Melchisedeka powstaje inny kapłan, (16) który stał się nim nie według przepisów prawa, dotyczących cielesnego pochodzenia, ale według mocy niezniszczalnego życia.

Kapłani starotestamentowi przeznaczeni do służby w świątyni potrzebni byli do czasu zaprowadzenia nowego porządku;

Hebrajczyków 9:1-10

(1) Wprawdzie i pierwsze przymierze miało przepisy o służbie Bożej i ziemską świątynię. (2) Wystawiony bowiem został przybytek, którego część przednia nazywa się miejscem świętym, a w niej znajdowały się świecznik i stół, i chleby pokładne; (3) za drugą zaś zasłoną był przybytek, zwany miejscem najświętszym, (4) mieszczący złotą kadzielnicę i Skrzynię Przymierza, pokrytą zewsząd złotem, w której był złoty dzban z manną i laska Aarona, która zakwitła, i tablice przymierza; (5) nad nią zaś cherubini chwały, zacieniający wieko skrzyni, o czym teraz nie ma potrzeby szczegółowo mówić. (6) A skoro tak te rzeczy zostały urządzone, kapłani sprawujący służbę Bożą wchodzą stale do pierwszej części przybytku, (7) do drugiej zaś raz w roku sam tylko arcykapłan, i to nie bez krwi, którą ofiaruje za siebie samego i za uchybienia ludu. (8) Przez to Duch Święty wskazuje wyraźnie, że droga do świątyni nie została jeszcze objawiona, dopóki stoi pierwszy przybytek; (9) ma to znaczenie obrazowe, odnoszące się do teraźniejszego czasu, kiedy to składane bywają dary i ofiary, które nie mogą doprowadzić do wewnętrznej doskonałości tego, kto pełni służbę Bożą; (10) są to tylko przepisy zewnętrzne, dotyczące pokarmów i napojów, i różnych obmywań, nałożone do czasu zaprowadzenia nowego porządku.

W Chrystusie Jezusie zmieniony został ten porządek i dzięki Bożej łasce jesteśmy teraz pod prawem Nowego Przymierza (Rzymian 6:12-18) - pod Zakonem Ducha.

Rzymian 8:1-17

(1) Przeto teraz nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie. (2) Bo zakon Ducha, który daje życie w Chrystusie Jezusie, uwolnił cię od zakonu grzechu i śmierci. (3) Albowiem czego zakon nie mógł dokonać, w czym był słaby z powodu ciała, tego dokonał Bóg: przez zesłanie Syna swego w postaci grzesznego ciała, ofiarując je za grzech, potępił grzech w ciele, (4) aby słuszne żądania zakonu wykonały się na nas, którzy nie według ciała postępujemy, lecz według Ducha. (5) Bo ci, którzy żyją według ciała, myślą o tym, co cielesne; ci zaś, którzy żyją według Ducha, o tym, co duchowe. (6) Albowiem zamysł ciała, to śmierć, a zamysł Ducha, to życie i pokój. (7) Dlatego zamysł ciała jest wrogi Bogu; nie poddaje się bowiem zakonowi Bożemu, bo też nie może. (8) Ci zaś, którzy są w ciele, Bogu podobać się nie mogą. (9) Ale wy nie jesteście w ciele, lecz w Duchu, jeśli tylko Duch Boży mieszka w was. Jeśli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie jest jego. (10) Jeśli jednak Chrystus jest w was, to chociaż ciało jest martwe z powodu grzechu, jednak duch jest żywy przez usprawiedliwienie. (11) A jeśli Duch tego, który Jezusa wzbudził z martwych, mieszka w was, tedy Ten, który Jezusa Chrystusa z martwych wzbudził, ożywi i wasze śmiertelne ciała przez Ducha swego, który mieszka w was. (12) Tak więc, bracia, jesteśmy dłużnikami nie ciała, aby żyć według ciała. (13) Jeśli bowiem według ciała żyjecie, umrzecie; ale jeśli Duchem sprawy ciała umartwiacie, żyć będziecie. (14) Bo ci, których Duch Boży prowadzi, są dziećmi Bożymi. (15) Wszak nie wzięliście ducha niewoli, by znowu ulegać bojaźni, lecz wzięliście ducha synostwa, w którym wołamy: Abba, Ojcze! (16) Ten to Duch świadczy wespół z duchem naszym, że dziećmi Bożymi jesteśmy. (17) A jeśli dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Bożymi, a współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko razem z nim cierpimy, abyśmy także razem z nim uwielbieni byli.

Jana 4:23-24

.....(23) Lecz nadchodzi godzina i teraz jest, kiedy prawdziwi czciciele będą oddawali Ojcu cześć w duchu i w prawdzie; bo i Ojciec takich szuka, którzy by mu tak cześć oddawali. (24) Bóg jest duchem, a ci, którzy mu cześć oddają, winni mu ją oddawać w duchu i w prawdzie.

Pomimo, że świętowanie sabatu w formie starotestamentowej nie jest przekazem Nowego Przymierza [Przymierza ducha, prawdy i wiary], nie widzę w tym nic złego, jeśli praktykujesz Go [oczywiście dodatkowo] na wzór przekazany Izraelitom.

Rzymian 14:5-8

(5) Jeden robi różnicę między dniem a dniem, drugi zaś każdy dzień ocenia jednakowo; niechaj każdy pozostanie przy swoim zdaniu. (6) Kto przestrzega dnia, dla Pana przestrzega; kto je, dla Pana je, dziękuje bowiem Bogu; a kto nie je, dla Pana nie je, i dziękuje Bogu. (7) Albowiem nikt z nas dla siebie nie żyje i nikt dla siebie nie umiera; (8) bo jeśli żyjemy, dla Pana żyjemy; jeśli umieramy, dla Pana umieramy; przeto czy żyjemy, czy umieramy, Pańscy jesteśmy.

Podsumowując całe rozważanie jeśliby prawo Boże nie zostało zastąpione Nowym Przymierzem to również i my [jako poganie z ciała] musielibyśmy praktykować Sabat w pełnym wymiarze Starotestamentowych zasad [łacznie z świętowaniem soboty, a nie niedzieli]. Jeśli jednak żyjąc w duchu należysz do Chrystusa i twoje życie jest Mu w pełni podporządkowane [7 dni w tygodniu, 24 godziny na dobę], to nie ma w tym nic złego, jeśli [oczywiście dodatkowo] szczerze oddajesz chwałę najwyższemu Bogu i Stwórcy w niedzielę, a nie w sobotę.

Myślę, że dostałeś pełną odpowiedź na swoje pytanie.

Brat Luke